 Fot. topPROJECT
| |
|
|
|
W pajęczynach kabli i fal elektromagnetycznych
CZĘŚĆ II
Jacek Fritz
Kontynuując rozważania mające na celu ogarnięcie łatwo plączących się kabelków z dużą liczbą żył o niewielkim przekroju, czyli tzw. słaboprądowych, chciałbym na początek skoncentrować się na siedzibie "wielkiego pająka". Chodzi o miejsce, w którym zbiegają się obwody różnych kabelkowych instalacji.
W dużych obiektach instytucjonalnych takich miejsc jest kilka lub kilkanaście, a ich lokalizację narzucają odpowiednie przepisy lub procedury wewnętrzne, różne dla różnych instalacji.
W budynkach mieszkalnych można prawie wszystkie ośrodki zarządzające instalacjami teletechnicznymi zgromadzić w jednym miejscu. W każdym budynku mieszkalnym warto więc wygospodarować do tego celu niewielkie pomieszczenie techniczne, albo przynajmniej odpowiednio dużą wnękę w ścianie. W miejscu tym, oprócz centrum instalacji teletechnicznych, można umieścić również mało zdobiące wnętrza rozdzielnice elektryczne. Niewątpliwymi zaletami takiego rozwiązania są: oszczędność miejsca, estetyka wykonania, łatwość integrowania różnych systemów, przejrzystość instalacji i uproszczone ich serwisowanie.
Ponieważ różna jest specyfika i przeznaczenie każdej sieci teletechnicznej, często logika nakazuje wybranie odmiennych miejsc dla central poszczególnych układów. W dużych posiadłościach, zwłaszcza takich, które są strzeżone całodobowo przez firmy ochroniarskie, wręcz niemożliwe jest skoncentrowanie wszystkich sterowników i procesorów w jednym miejscu. Szczególnie dotyczy to systemu telewizji dozorowej i systemu sygnalizacji pożaru. Ośrodki decyzyjne tych instalacji (ewentualnie wyniesione pulpity sterownicze) powinny być usytuowane w pobliżu stanowiska służby ochrony, czyli niekoniecznie w centralnym miejscu posesji. W obiektach mniejszych wyznaczenie wspólnego miejsca jako centrum zarządzania wydaje się łatwiejsze, ale w zależności od rodzaju projektowanych systemów, należy spełnić podstawowe zasady ich instalowania (np. centrala instalacji antenowej - stosunkowo blisko anten, centrala systemu sygnalizacji włamania - w miejscu centralnym, trudno dostępnym z zewnątrz).
Decydując się zatem na taką integrację układów elektrycznych i teletechnicznych należy tak zlokalizować miejsce zbiorcze, aby nie musiało ono być wynikiem kompromisu pomiędzy jakością, wygodą, bezpieczeństwem i ceną.
Potwierdzeniem opisanej wyżej możliwości estetycznego zgromadzenia wielu różnych elementów instalacyjnych oraz urządzeń elektrycznych i elektronicznych w jednym miejscu niech będzie propozycja firmy Schrack Energietechnik Polska, która zaprojektowała uniwersalną szafkę multimedialną dla mieszkań i biur.
Rozdzielnia multimedialna ILBK składa się standardowo z trzech części:
1) część elektryczna - do zabudowy aparatami modułowymi rozdzielni niskiego napięcia
- liczba modułów 2 x 15 lub 3 x 15 (w zależności od wersji)
- szyny TS 35, zaciski N i PE
- specjalne otwory do wprowadzenia kabli elektrycznych
- odseparowane otwory i kanały do prowadzenia kabli instalacji teletechnicznej lub alarmowej
- kable uziemiające
2) część alarmowa - do montażu centralki alarmowej dowolnego producenta
- wyposażona w płyty montażowe do instalacji centralki alarmowej, zasilacza i akumulatora
- kontaktron antysabotażowy
- specjalny otwór do wprowadzenia kabla zasilającego z części elektrycznej
- kanały do prowadzenia kabli instalacji alarmowej przez część elektryczną (nie jest możliwy dostęp do kabli instalacji alarmowej od części elektrycznej)
- drzwi z zamkiem patentowym
3) część teletechniczna - przeznaczona dla instalacji teleinformatycznej i telewizji kablowej (antenowej)
- wyposażona w panel krosowy do montażu modułów typu keystone kat. 5 lub 6 (16 x RJ45)
- wyposażona w płytę do montażu splitera CATV (lub multiswitscha)
- wyposażona w płytę do montażu urządzenia aktywnego (przełącznik, modem, router itp.)
- gniazdo elektryczne 230 V do zasilania urządzeń aktywnych
- otwory i kanały dla wprowadzenia do rozdzielni kabli teletechnicznych w sposób niezależny od prowadzenia kabli elektrycznych i alarmowych.
Pozostałe cechy szafki ILBK:
dostępność w wersji podtynkowej i natynkowej (w wykonaniu podtynkowym rozdzielnia składa się z dwóch części - podtynkowej z uchwytami montażowymi oraz ramy z drzwiami) możliwość zamiany drzwi prawych na lewe i odwrotnie we wszystkich częściach szafki opcjonalne wykonanie z pominięciem części alarmowej niewielkie gabaryty zewnętrzne - głębokość 10 cm dla każdej wersji, łatwość połączenia sieci teletechnicznych z systemem INSTABUS EIB (inteligentny budynek), możliwość indywidualnego dopasowania rozdzielni multimedialnych na potrzeby danych projektów.
Opisany przykład to, oczywiście, rozwiązanie idealne dla mieszkania lub niewielkiego domu. Jednak tylko dla małych obiektów można pokusić się o zaprojektowanie rozwiązań typowych i w związku z tym niedrogich. Oprócz niskiej ceny projektu i wykonania, zwarte i proste układy zapewniają najwyższą niezawodność i tanią eksploatację.
Przedstawione rozwiązanie doskonale realizuje ideę przyświecającą wcześniejszym artykułom o budownictwie mieszkaniowym, które już się ukazały na łamach "Na gruncie": Pochwała prostoty!
Jacek Fritz
|
|
Klimatyzator... piękny
